Brons, als “gekortwiekte mens”

Beeltenis “gekortwiekte mens” is een omschreven beeld en notarieel vastgelegd als intellectueel eigendom van J. H. A. Sens, geboren te Schiedam, Holland Pays-Bas

“De Gekortwiekte Mens”, is ontstaan in overdenking over het besef van ons menszijn. De centrale vraag was: wat is de mentale impact van de dood op ons bestaan? Niet alleen dat, wat betekent het voor de mens om maatschappelijk niet meer in ons maatschappelijk bestel te zijn opgenomen. Als kunstenaar, maar vooral als mens gaf dit een andere diepere dimensie en bovenal als ex treinmachinist in beleving van meervoudige zelfdoding.
Kunstuitingen kwamen daardoor in een andere context te staan, gevoeligheid en emotie zijn mede een uitgangspunt voor deze.

De “gekortwiekte mens” gevormd in keramiek, om daarna uit te groeien naar brons, kreeg landelijke bekendheid als grafische creatie in de vorm van briefkaarten, conferentiemappen met bijbehorend briefpapier bij een conferentie over de WMO (wet Maatschappelijke Ondersteuning) in Rotterdam.
Maar kunstzinnig was naar gevoel van de kunstenaar de beeltenis nog niet volmaakt. Haar definitieve vorm kreeg ze bij het ontwerp voor een beeld in de Fontys Hogeschool Eindhoven.
De “gekortwiekte mens” in haar ultieme vorm werd ze gepresenteerd vergezeld van een lezing en overhandiging van het manuscript “De laatste trein” en “De treinclochard”. Genoemde vormen een onderdeel van de leerstof eerste jaar studenten sociale studie. Dit eveneens met het gelijktijdig overhandigde schilderij met als voorstelling één vanuit de moederschoot komend doodgeboren kind.
Het symboliseert daarmee de vergankelijkheid van de mens en zijn maatschappij – een gedurfd gegeven in de doorloophal van faculteit Sociale Studies Fontys Hogeschool Eindhoven.

Beeld en schilderij zijn geregistreerd en opgenomen in het centrum voor Buitengewone Beelden te Eindhoven.